Znaki czasu (7-ost): Niedziela Zmartwychwstania

„Oto dzień, który Pan uczynił, radujmy się w nim w weselmy”.

Pełni radości i wesela stajemy wokół Chrystusowego ołtarza, by świętować w liturgii Jego chwalebne Zmartwychwstanie. To szczytowy punkt nie tylko dziejów zbawienia człowieka, ale całego wszechświata. Chrystus skruszywszy więzy śmierci jako zwycięzca wyszedł z otchłani. W świętej liturgii możemy zaś nie tylko to wspominać, ale poprzez sprawowane misterium w sposób rzeczywisty jego uczestnikami.
Fakt ten zawsze winien budzić w nas radość i dawać nam siłę do wyznawania naszej wiary. Dlatego na progu tej liturgii, pełni pokory, przeprośmy za nasze grzechy i słabości, za brak świadectwa o Zmartwychwstałym w naszym codziennym życiu.

Chrystus prawdziwie zmartwychwstał i ukazał się uczniom. Świadectwo tego zbawczego wydarzenia przekazuje nam słowo Boże, które dziś w sposób szczególny przepełnione jest radością i nadzieją płynącą z pustego grobu Chrystusa. Ci, którzy ujrzeli Pana żywego poszli oznajmić to innym. Niech i nas słowo Boga pobudzi do świadectwa wiary, do głoszenia innym radosnej nowiny, byśmy w codzienności byli napełnieni apostolską gorliwością.